“การมีตนเป็นคนของโลก”
.
ถ้าปล่อยไปตามปรกติธรรมดาสามัญ
มนุษย์ทุกคน
#มีตนเป็นของตน
แล้วมันเลยเถิดไปจน
#มีตนเป็นของกิเลส
คือตนเลว, ตนยึดมั่นถือมั่น
.
ถ้าเรามีตนเป็นของกิเลส
ไม่ว่าชนิดไหนก็จะต้องเกิดทุกข์
.
ถ้าเป็นพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน เขามีพูดเรื่องนี้เป็นธรรมดาเรียกว่า #อุดมคติของโพธิสัตว์ พระโพธิสัตว์จะต้องนึกถึงแต่ผู้อื่น พอนึกถึงตัวเองก็ขาดศีล ก็เลยมีปณิธาน, มีการกระทำ, มีอะไรทุกอย่างเพื่อผู้อื่นทั้งนั้น
.
ฉะนั้นเมื่อทำอยู่อย่างนั้น ๆ กิเลสมันร่อยหรอ, ความเห็นแก่ตัวมันร่อยหรอ เพราะ ความโลภ, ความโกรธ, ความหลง มันร่อยหรอๆ ไปๆ จนหมดเลย
.
มองดูศาสนาอื่น เช่น ศาสนาคริสเตียน ก็ยิ่งเพื่อผู้อื่นมากขึ้นไปอีกจนพูดว่า

"รับใช้ผู้อื่นคือรับใช้พระเจ้า รับใช้ตัวเองคือรับใช้พญามาร"

อธิบายได้ตามหลักของพุทธศาสนา เมื่อเห็นตัวมันก็เป็นกิเลส ก็รับใช้กิเลสคือพญามาร เมื่อไม่เห็นแก่ตัว, รับใช้ผู้อื่นมันก็เป็นการรับใช้พระธรรม จึงเป็นของสูงสุดยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใด
.
การทำตนให้เป็นคนของโลก เป็นวิธีลัดเพื่อทำลาย ตัวกู-ของกู ตลอดเวลาทุกอิริยาบถ
.
การทำตนให้เป็นคนของโลก ฟังดูก็เข้าใจไม่ยากแล้วก็ไพเราะดี น่ารับเอา น่าเสน่หา ไม่เป็นคนของใคร อยู่ที่ไหน, ทำอะไรที่ไหนก็ตามใจ, ในหัวใจมันอุทิศแก่สรรพสัตว์, แก่สากลโลกเสมอไป

ดังนั้นก็หาโอกาสที่ใช้ชีวิตให้เป็นประโยชน์แก่สากลโลกไม่ให้ข้องแวะกับประโยชน์ตัว ประโยชน์ส่วนตัวที่เป็นเรื่องของกิเลส

ประโยชน์ตัวนี่มันแบ่งเป็นได้ 2 อย่าง

- ถ้าประโยชน์ตัวคือความหลุดพ้นจากกิเลสก็เรียกว่าประโยชน์ตัวที่ถูกต้อง

- ถ้าประโยชน์ตัวเพื่อ กิเลส, ตัณหา, ความพอใจ ของตัวแล้วมันผิดหมด

ถ้ามันเป็นประโยชน์ชนิดที่ทำให้เรา #หมดตัวของเรา - เป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นไปหมดเลยนั่นแหละคือประโยชน์ตนที่ถูกต้อง ใช้ตนไปในทางที่ถูกต้อง

มันดีกว่า, มันใหญ่กว่า, มันประเสริฐกว่า สูงกว่าที่จะใช้มาเพื่อประโยชน์ส่วนตัวนั้นมันเป็นคนธรรมดาเป็นปุถุชนมากเกินไป
.
อะไรก็เพื่อความเอร็ดอร่อยความสนุกสนานของตัว ก็รักตัว, รักลูก, รักเมีย, รักของตัวที่อำนวยความพอใจให้แก่ตัวมันก็อยู่แค่นั้น มันเห็นสิ่งเหล่านี้มันเป็นสิ่งสูงสุดไปหมด รักลูก, รักเมีย, รักเงิน, รักของ, รักเกียรติยศของตัว, รักอยู่แค่นี้เท่านี้เอง ไม่มีอะไรเพื่อ #สากลโลก ได้เลย ก็ไม่มีเพื่อ #ความว่าง ได้เลย
.
พุทธทาสภิกขุ