ตั้งแต่สมัยเด็กๆ อาตมารู้สึกตื่นตาตื่นใจกับการถ่ายภาพแบบย่นเวลา (time-lapse) เป็นอันมาก อาตมาชอบดูความเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติซึ่งมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ปรากฏให้เห็นบนจออย่างงดงามน่าอัศจรรย์ในเวลาไม่กี่นาที ภาพยนตร์สั้นๆ เหล่านี้ชวนให้อาตมาตั้งคำถามกับโลกที่เราอยู่ว่ามั่นคงแน่นอนอย่างที่เห็นจริงหรือ

เมื่อพิจารณาจากภาพยนตร์เหล่านี้ อาตมาคิดว่าเราอาจอธิบายความต่างของสิ่งของกับอุบัติการณ์ด้วยความเร็วของการเปลี่ยนแปลง ยิ่งใช้เวลาเปลี่ยนแปลงนานเท่าใด เราก็ยิ่งรู้สึกว่าสิ่งนั้นดูมั่นคงถาวร (บางทีเราอาจบัญญัติความหมายเพิ่มเติมในพจนานุกรมว่า “สิ่งของ คือ สิ่งที่เปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆ”)

ภูเขาสักลูกหนึ่งนั้นดูหนักแน่นมั่นคงเหลือเกิน แต่หากมีเทคโนโลยีที่ทำได้ เราก็อาจจะถ่ายภาพยนตร์ให้เห็นความเปลี่ยนแปลงของเทือกเขาทั้งหมด ตั้งแต่ก่อกำเนิด แล้วสึกกร่อนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสลายไปในระยะเวลาไม่กี่ลมหายใจ

การใคร่ครวญเรื่องนี้อาจทำให้เรารู้สึกได้ทั้งโล่งใจและหวาดกลัว เราจะหวาดกลัวถ้าเห็นว่ามีตัวตนมั่นคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในโลกอันแสนจะไม่มั่นคงและไม่ปลอดภัย แต่เราย่อมรู้สึกโล่งใจ เมื่อตระหนักว่าตัวเราเองก็ไม่มั่นคงเช่นกัน กระทั่งความอยากจะยึดอะไรสักอย่างที่มั่นคงก็ไม่มั่นคงเหมือนกัน ที่พึ่งอันแท้จริงของเราจึงอยู่ที่การมีสติตื่นรู้

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ศิษย์ทีมสื่อดิจิทัลฯ