มีรูปสวยมากระทบตา
ก็มีสติระลึกได้ทันควัน
นำเอาปัญญามาพิจารณาอยู่ว่า
โอ้! นี่ก็เป็นแต่เพียงรูปเท่านั้น ๆ
และรูปที่มีความสวย อยู่ตามธรรมดา
ซึ่งมี #ความไม่เที่ยง #เป็นทุกข์ เป็น #อนัตตา
อยู่ในความสวยนั้น
ก็ไม่หลงใหลในความสวยของรูปนั้น
.
แม้จะเป็นที่สบายแก่ตา เพราะความสวย
ก็รู้สึกว่า รู้แจ้งว่า เป็นสักว่าเป็นเช่นนั้น
สบายแก่ตา ก็เป็นสักว่าเวทนา
ไม่มีความเป็นตัวตน อะไรที่ไหน
เป็นเช่นนั้นเองตามธรรมชาติในโลกนี้
.
คนมันโง่มาตั้งแต่เกิด
ถ้าสวยมันก็ชอบ
ถ้าไม่สวยมันก็ไม่ชอบ
นั่นคือไม่มีปัญญา
ถ้ามีปัญญาก็จะรู้ว่า
สวยก็เช่นนั้นเอง
ไม่สวยก็เช่นนั้นเอง
.
ไม่จำเป็นจะต้องแยกว่า สวยแล้วก็รัก
ก็พอใจจนเกิดราคะ หรือโลภะ
ไม่ใช่ว่า ไม่สวยแล้วก็ไม่พอใจ
จนเกิดโทสะหรือโกธะ
.
มีปัญญาสำหรับพิจารณาต่อไปว่า
เราจะทำอะไรกับรูปที่สวยนี้
หรือรูปที่ไม่สวยนี้
เมื่อไม่เกี่ยวข้องอะไร
ก็ไม่ต้องทำอะไร
.
ถ้ามีเรื่องที่ต้องเกี่ยวข้องกัน
ก็ทำด้วยสติสัมปชัญญะ
อย่าให้ความสวยนั้น
เกิดเป็นพิษเป็นโทษเป็นภัย
อะไรขึ้นมาได้
.
ในสิ่งที่ไม่สวย ก็มีสติสัมปชัญญะ
รู้รักษาป้องกัน
ไม่ให้เกิดโทสะ โกธะ เป็นต้น
.
พุทธทาสภิกขุ
.
#สงบเย็นและเป็นประโยชน์ #สวนโมกข์กรุงเทพ