อาตมาถือว่าวันที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสรู้ ชนะกิเลส เอาธรรมะนี้มาสอนให้มนุษย์ ปฏิบัติตามได้ นี่แหละคือ วันชนะของมนุษย์ โดยเฉพาะ คือ #วันอาสาฬหบูชา นี่เอง
.
วันอาสาฬหะ วันเพ็ญเดือนอาสาฬหะ คือ เดือน ๘ นี้ อาตมาถือว่า เป็น #วันพระธรรม ...ก็เพราะว่า เป็นวันที่พระองค์ทรงแสดงธรรม เป็นครั้งแรก จนเราเรียก การแสดงนี้ว่า #ธัมมจักกัปปวัตน คือ การยังธรรมจักรให้เป็นไป เป็นวันที่ทรงแสดงอริยสัจ มรรคมีองค์ ๘ ซึ่งเป็น หลักธรรมสำคัญ ที่พระพุทธองค์ได้ตรัสรู้ แล้วก็นำมาแสดงในวันนี้ ดังนั้นจึงถือวันนี้ว่า เป็นวันพระธรรม
.
ต่อไปอีก จนถึงเดือน ๓ ก็เป็นวันที่ทรงประชุมสงฆ์ตั้ง ๑๒๕๐ องค์ ล้วนแต่บรรดาได้เข้าถึง พระธรรมนั้นแล้ว แล้วพระองค์ทรงย้ำ โอวาทปาติโมกข์ ให้เป็นคำพูดสั้น ๆ เป็นหัวใจของพระธรรมทั้งหมด แก่พระสงฆ์ ๑๒๕๐ รูปนั้น ซึ่งมาประชุมกันเป็นครั้งแรก อาตมาจึงเห็นว่า ควรจะเรียกวันนั้นว่า เป็นวันพระสงฆ์ คือ พระสงฆ์ได้ประดิษฐานคณะสงฆ์ขึ้นในโลก เป็นปึกแผ่นครั้งแรกในวันนั้น ดังนั้น เราจึงได้
.
วันวิสาขบูชาเป็นวันพระพุทธ
วันอาสาฬหบูชานี้เป็นวันพระธรรม และ
วันมาฆบูชานั้นเป็นวันพระสงฆ์
.
วันพระธรรมวันนี้ ก็ให้เป็นวันพระธรรมกันจริง ๆ อย่าให้เป็นไปแต่ปาก หรือให้เป็นไปอย่างละเมอๆ
.
พระธรรมนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าความไม่ยึดมั่นถือมั่น
.
พระพุทธเจ้าท่านก็ตรัสอย่างนั้นว่า สัพเพ ธัมมา นาลัง อภินิเวสายะ - ธรรมทั้งหลายทั้งปวง อันบุคคลไม่ควรยึดมั่นถือมั่น ว่าตัวตน หรือว่าของตน
.
มีความตั้งอกตั้งใจให้ดี ๆ ระมัดระวังในข้อที่ว่า อย่าได้เกิดความยึดมั่นถือมั่นใด ๆ ขึ้นมาในวันนี้เลย จงนึกถึงความน่าละอาย ความน่ากลัวในการที่จะไปยึดมั่นถือมั่น สิ่งใดว่าตัวกู ว่าของกู
.
เดี๋ยวนี้ วันหนึ่ง คืนหนึ่งนี้ เรียกว่า เป็นวันพระธรรมแล้ว ช่วยกันชำระชะล้าง อย่าให้เกิดสิ่งที่ไม่ใช่พระธรรมขึ้นมาในจิตในใจ กล่าวคือ ความยึดมั่นถือมั่น แต่ให้มีพระธรรม คือ ความไม่ยึดมั่นถือมั่น อยู่เป็นประจำ แล้วเอิบอาบ ซึมซาบ เยือกเย็นอยู่ ด้วยรสของพระธรรมนั้นเถิด
.
วันอาสาฬหปุรณมี ในทางศาสนา มีความหมายว่า เป็นวันพระธรรมในลักษณะอย่างนี้ วันนี้จึง กลายเป็นวันทางศาสนาขึ้นมา ไม่ใช่เป็นวันในปฏิทินแล้ว เมื่อเป็นวันทางศาสนาขึ้นมาแล้ว ก็มีความศักดิ์สิทธิ์ สำหรับที่จะเป็นเครื่องระลึกถึง พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์
.
หรือว่าจะเป็น เครื่องตักเตือนตนด้วยตน หรือว่าจะเป็นการเอาชนะสิ่งซึ่งเป็นข้าศึกไปได้ อะไรเป็นข้าศึกที่สุด ก็คือ กิเลส หรือความยึดมั่นถือมั่น ด้วยความเขลา ความหลงว่า "เรา" ว่า "ของเรา" นั่นเอง ชนะสิ่งนี้ได้เป็นการชนะทั้งหมดและชนะประเสริฐที่สุดด้วย
.
ที่มันใหญ่หลวงยิ่งกว่าสิ่งใดก็คือ "ตัวกู" "ของกู" คำพูดเพียงสองคำ เล็ก ๆ นี้ แต่ตัวมันใหญ่มาก ใหญ่กว่าสากลจักรวาล เราต้องชนะสิ่งนี้ สิ่งเดียวเท่านั้น แล้วก็จะเป็นอันชนะหมดทุกสิ่ง ไม่มีอะไรเหลือ ชนะแล้วก็โมกข หรือโมกษะ คือ รอดพ้น หลุดพ้นออกไปได้ ตามความมุ่งหมายของพระธรรม ที่จะช่วย ปลดปล่อยสัตว์ทั้งหลาย ให้รอดพ้นออกไปได้จากความทุกข์
.
#พุทธทาสภิกขุ
.
เรียบเรียงจาก อาสาฬหบูชาเทศนา ปี 2512 การชนะที่ประเสริฐ กัณฑ์ที่ 1

อ่าน / ฟัง https://www.pagoda.or.th/buddhadasa/2511-2-5.html
#อาสาฬหบูชา #สงบเย็นและเป็นประโยชน์ #สวนโมกข์