"พุทธศาสนา เป็นศาสนาของใจ"

" .. การตามดูใจของตัวเองนี่ น่าสนใจมาก "ใจที่ยังไม่ได้ฝึก มันก็คอยวิ่งไปตามนิสัยเคยชินที่ยังไม่ได้ฝึก ไม่ได้อบรม" มันเต็นคึกคักไปตามเรื่องตามราว ตามความคะนอง เพราะยังไม่เคยถูกฝึก "จงฝึกใจของตัวเอง"

การปฎิบัติภาวนาในทางพุทธศาสนา "ก็คือ การปฎิบัติเรื่องใจ ฝึกจิตฝึกใจของตัว ฝึกอบรมจิตของตัวเอง" นี่แหละ เรื่องนี้สำคัญมาก "การฝึกใจเป็นหลักสำคัญ พุทธศาสนา เป็นศาสนาของใจ" มันมีเท่านี้ ผู้ที่ฝึกปฎิบัติทางจิต คือ ผู้ปฎิบัติธรรมในทางพุทธศาสนา .. "

(หลวงปู่ชา สุภัทโท)