ยิ่งแก่ตัวมันยิ่งต้องปล่อยวางง่าย เพราะรู้ว่าอะไร ๆ ก็ไม่เที่ยง เพราะรู้ว่าอะไรๆ มันก็เป็นธรรมดา แล้วก็อย่างนึงคือว่า ฉลาดที่จะคิดว่า ทุกข์ไปทำไมใกล้จะตายอยู่แล้ว เวลาก็เหลือน้อยลงไปทุกทีๆ ควรจะเอาเวลาที่เหลือน้อยมาอยู่อย่างมีความสุขมากกว่า

คนที่ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความทุกข์ทั้งๆ ที่ก็แก่เต็มทีแล้วเนี่ย อันนี้ไม่ใช่เป็นคนฉลาดนะ เวลามันเหลือน้อย บางทีนับเป็นปีได้แล้ว ไม่ใช่แค่สิบปี หรือยี่สิบปี มันนับเป็นปี เวลายิ่งเหลือน้อย นี่ยิ่งต้องใช้ ยิ่งต้องรักษาให้ดี

เหมือนกับเงินในกระเป๋ามันเหลือน้อยลง แต่ก่อนเรามีเงินเยอะ เราก็ใช้แบบสุรุ่ยสุร่าย อะไรบางครั้งก็ไม่จำเป็นก็ใช้ ใช้แบบทิ้งๆ ขว้างๆ แต่พอเงินในกระเป๋าเราเหลือน้อยลง เหลือแค่ร้อยสองร้อย จะใช้แต่ละบาทมันต้องใช้ให้คุ้มค่า ใช้ในที่นี้ นี่ไม่ได้แปลว่าเอามาใช้เพื่อตัวเองอย่างเดียวนะ บางทีก็ไปให้คนอื่นด้วย แต่ให้ก็ดูว่ามันมีความจำเป็นไหม

เมื่อเรามีเวลาเหลือน้อยลง เหลือน้อยลงเนี่ยก็ให้แต่ละวันมันผ่านไปอย่างมีความสุข อย่าใช้วันแต่ละวันตกอยู่ในความทุกข์ ความเศร้าโศก ความเครียด ความโกรธ ความแค้น

คนที่แก่จริงๆ เขาจะรู้นะว่า เขาจะเห็นเลยว่า เสียเวลาแม้แต่นาทีเดียวให้กับความโกรธ แต่ละนาทีที่มันหมดไปกับความโกรธ ความเศร้านี่มันโง่แท้ๆ เขารู้เขาฉลาดพอที่จะเห็นแบบนี้ เขาเลยปล่อยวาง ไม่รู้จะโกรธไปทำไมเสียเวลา เอาเวลาที่มีอยู่นี้มาหาความสุข หาสิ่งที่เป็นกุศลดีกว่า

พระไพศาล วิสาโล