วันนี้อาตมาจะเล่านิทานที่เคยเล่าให้ฟังอีกครั้ง นั่งฟังสบาย ๆ ก็ได้นะ

กาลครั้งหนึ่ง มีลิงน้อยอาศัยอยู่บนภูเขา วันหนึ่งมันหนีลงเขาไปเที่ยวเล่นในป่า ระหว่างทางเจอไร่ข้าวโพดซึ่งกำลังออกฝักเบ้อเริ่มน่ากินจนเจ้าลิงน้ำลายสอ ลิงน้อยตะกลามเก็บข้าวโพดมาเต็มอ้อมแขนแล้วเดินต่อ แต่ยังเดินไม่ถึงไหนก็เจอต้นท้อที่มีลูกสุกแดงฉ่ำเต็มต้น มันเลยโยนข้าวโพดทิ้งแล้วเก็บลูกท้อมาสองลูก แต่ละลูกโตเสียจนมือลิงน้อยถือได้เพียงข้างละลูกเท่านั้น

ลิงน้อยเดินประคองลูกท้อมาเจอไร่แตงโม โอ้โห..ลูกแตงโมช่างใหญ่โตกว่าลูกท้อเหลือหลาย ไม่เอาแล้วลูกท้อ กินแตงโมดีกว่า.. จากนั้นก็พุ่งเข้าไปหมายจะเก็บแตงโม ทันใดนั้น.. มันก็เห็นกระต่ายน้อยกระโจนแผล็วหนีไปต่อหน้า มันจึงลืมเรื่องแตงโมเสียสนิท แล้วหันไปไล่กวดกระต่ายน้อยเข้าไปในป่า วิ่งไล่วนอยู่นานก็ไม่ทันสักที ท้ายสุดจึงต้องยอมแพ้ คราวนี้ เจ้าลิงน้อยหลงอยู่ในป่าลึกเสียแล้ว แถมยังไม่มีอะไรติดไม้ติดมือมาเลย

เจ้าลิงน้อยเข่าอ่อน ทรุดนั่งลงตรงโคนไม้ใหญ่ ทั้งเศร้าทั้งหวาดกลัว แต่แล้วมันก็ต้องตกใจที่จู่ ๆ ก็มีพระรูปหนึ่งมานั่งข้างๆ พระรูปนี้ตัวโต๊..โต.. แถมยังมีผิวสีชมพูแปลกตาอีกด้วย เมื่อเห็นว่าท่าทางท่านดูไม่น่ากลัว ลิงน้อยจึงปรับทุกข์กับท่านว่าตนกำลังหลงทาง พระอาจารย์ปลอบว่า “อย่าวิตกไปเลย มานั่งสมาธิด้วยกันดีกว่า พอจิตสงบ เจ้าจะพบทางออกจากปัญหาได้” จากนั้น ทั้งพระทั้งลิงก็นั่งสมาธิด้วยกัน

พอนั่งสมาธิไปสักพัก ..ปิ๊ง.. ลิงน้อยลืมตาขึ้น คราวนี้มันยิ้มออกแล้ว จัดแจงปีนต้นไม้ใหญ่ แล้วทอดสายตาลงไปเบื้องล่างจนไกลลิบ โน่นไง..เส้นทางที่จะกลับบ้านบนภูเขา

ไชโย้..ไชโย้...ไชโย….เจ้าลิงน้อยร้องลั่นด้วยความดีใจ จิตสงบจากสมาธิช่วยแก้ปัญหาได้จริง ๆ มันรีบปีนลงมากราบพระอาจารย์ด้วยความซาบซึ้งในพระคุณ จากนั้นก็ลากลับบ้าน

เจ้าลิงน้อยร้องเจี๊ยกแล้ววิ่งกลับบ้านอย่างมีความสุข เสียงเจี๊ยก ๆ ค่อย ๆ ห่างออกไปทุกที พระอาจารย์มองตามแล้วยิ้มอย่างมีเมตตา อีกไม่นาน เจ้าลิงน้อยก็จะกลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ ส่วนพระอาจารย์ก็จะออกเดินธุดงค์ต่อไป

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ปิยสีโลภิกขุ และศรีวรา อิสสระ