"อยากสึกออกไปสร้างโลก"

" .. พรรษา ๙ จิตใจมันยังนึกอยากไปสร้างโลกอยู่ ก็ถามท่าน(หลวงปู่มั่นฯ)ว่า .. "จิตของพระโสดาบัน สกิทาคา อนาคานั้นเป็นอย่างไร ท่านก็ดุให้ไล่ลงไปเดินจรงกรม" ที่นี่พอลงไปเดินจรงกรมประมาณสักชั่วโมงหนึ่ง ก็ขึ้นมากราบท่าน แล้วก็มานวดให้ท่าน

เล่าให้ท่านฟังว่า "จิตมันไม่สงบ จิตมันฟุ้งซ่าน คิดถึงแต่หน้าผู้หญิงที่ใส่บาตรเมื่อเช้านี่ ท่านก็เลยเอ็ดใหญ่ ไล่ไปเดินจรงกรมอีก" กลับขึ้นมา จิตใจมันก็ยังวุ่นวายอยู่ ในคืนวันนั้นก็ยังไมได้ผลอะไร

"ท่านทรมานอยู่ประมาณสามคืน คืนที่สี่ท่านให้นั่งสมาธิ" ท่านก็นอนสงบอยู่ คอยควบคุมอยู่ "เวลาจิตเรามันคิดเป็นอย่างไร ท่านก็ทักขึ้นมา" ให้ตั้งสติ กำหนดพิจารณาจิต "ให้พิจารณาอสุภะกรรมฐาน พิจารณาร่างกายของเรา เมื่อมันตายแล้ว" หมดลมหายใจแล้ว "มันจะเปื่อยจะเน่าอย่างไร ให้พิจารณาให้มันชัดขึ้นในจิต"

ประมาณสัก ๒ ชั่วโมงเวลาราว ๕ ทุ่ม จิตมันนึกขึ้นมา "เอ้ .. เราคิดอย่างนี้ท่านคงจะรู้ได้ มันกลัวที่นี่ ที่นี่พอจิตมันกลัวแล้ว ท่านก็คอยคุมอยู่ จิคมันก็รวม" พอจิตรวมแล้วก็นั่งประดุจประหนึ่งว่า เหมือนนั่งอยู่เดียวนี้แหละ ไม่เหมือนกับนั่ง "ตัวก็เบา กายก็เบา จิตใจก็สบาย"

จนกระทั่งตี ๕ ท่านก็บอกว่า "เอ้า .. มหากราบพระ แล้วทวนกระแสจิต ก่อนที่จิตจะรวมเป็นสมาธิได้นั้น มันยึดอารมณ์อะไร มันกลัวใคร" ทวนกระแสตามนั่น นึกในใจอยู่ ประมาณสัก ๕ นาที ท่านก็บอกว่า เอ้า .. มหากราบพระ

พอกราบพระเสร็จ "ท่านก็ว่า เออ .. วันนี้มหาภาวนาเป็นนะ รักษาจิตใจได้พอสมควร" ต้องจำไว้ วิธีนี้อย่าลืม "นี่ละ ที่แก้ที่มันอยากจะสึกอยู่ในเดียวนี้" ตั้งแต่วันนั้นมา จิตใจก็ได้รับความสบาย "การที่จะสึกขาลาเพศไปเป็นฆารวาสนั้น ก็รู้สึกว่ามันจางไปๆ" .. "

(หลวงปู่จันทร์ศรี จันททีโป)