"บุญกุศล คือมิตรชิดใกล้" (หลวงปู่เหรียญ วรลาโภ)
"บุญกุศล คือมิตรชิดใกล้"
" .. อันบุญนี้จึงชื่อว่า "เป็นมิตรเป็นสหายอันสนิทสนมใกล้ชิดจริงๆ เลย ใกล้ชิดกว่ามิตร กว่าญาติ กว่าสหายภายนอกเป็นไหนๆ" เพราะว่ามิตรสหายภายนอกนั้นน่ะไม่ใช่ว่าจะได้คบกันอยู่ตลอดเวลา นานๆ จึงได้พบกันครั้งหนึ่ง นานๆ จึงได้ช่วยเหลือกันครั้งหนึ่ง
"บุญกุศลที่บุคคลกระทําให้เกิดให้มีในจิตใจของตัวเองชาติก่อนแล้ว" พอเกิดมาชาตินี้ "บุญกุศลนั้นก็มาเตือนจิตให้ถึงนึกตัวเองได้" เช่น ว่าแต่ชาติก่อนบุคคลได้ยินได้ฟังคําสอนของพระพุทธเจ้าว่า คนเราเกิดมาแล้วก็ต้องแก่ ต้องเจ็บ ต้องตาย ต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจ
ผู้ใดทํากรรมอันใดก็ย่อมได้รับผลแห่งกรรมอันนั้น จําแล้วเอาไปคิดไปกรองจนละความชั่วได้ทําความดีให้เกิดมีในตน เมื่อตายจากชาตินั้นแล้วหากว่าได้โอกาสมาเป็นคนอีก
"นี้แหละบุญกุศลอันนั้นนะเป็นอุปนิสัยปัจจัยติดตามมาตักเตือนจิตใจให้ระลึกถึงความแก่ ความเจ็บ ความตายได้ ระลึกถึงความพลัดพรากจากกันได้ ระลึกถึงบุญและบาป" ผู้ใดทําบุญย่อมอํานวยผลให้เป็นสุขจริง ผู้ใดทําบาปย่อมอํานวยผลให้เป็นทุกข์จริง "บุญเก่านั้นมาเตือนใจให้เกิดความเชื่ออย่างนี้" เรื่องมันน่ะ .. "
ฉลอง ๙๑ ปี พระสุธรรมคณาจารย์ (หลวงปู่เหรียญ วรลาโภ)