๑.

วาจํ ปมุญเจ กุสลํ นาติเวลํ

ไม่ควรเปล่งวาจาที่ดี ให้เกินแก่ควรกาล

○ อธิบาย ○

 

๒.

พทฺธาปิ ตตฺถ มุจฺจนฺติ ยตฺถ ธีรา ปภาสเร

คนมีปัญญา แม้มีปัญหา และ ถูกผูกมัดอยู่ พอพูดในเรื่องใด ก็หลุดได้ในเรื่องนั้น

○ อธิบาย ○

 

๓.

หทยสฺส สทิสี วาจา

วาจาเช่นเดียวกับใจ

○ อธิบาย ○

 

๔.

น หิ มุญเจยฺย ปาปิกํ

ไม่ควรเปล่งวาจาที่ชั่วเลย

○ อธิบาย ○

 

๕.

อพทฺธา ตตฺถ พชฺฌนฺติ

คนพาลที่ยังไม่ถูกผูกมัด แต่พอพูดในเรื่องใด ก็ถูกผูกมัดตัวในเรื่องนั้น

○ อธิบาย ○

 

๖.

มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกํ

คนกล่าววาจาชั่ว ย่อมเดือดร้อน

○ อธิบาย ○

 

๗.

มนุญฺญเมว ภาเสยฺยํ

ควรกล่าวแต่วาจา ที่น่าพอใจ

○ อธิบาย ○

 

๘.

ทุฏฺฐสฺส ผรุสา วาจา

คนโกรธมีวาจาหยาบ

○ อธิบาย ○

 

๙.

สจฺจํ เว อมตา วาจา

คำสัตย์ แลเป็นวาจาที่ไม่ตาย

○ อธิบาย ○

 

๑๐.

อภูวาที นิรยํ อุเปติ

คนพูดไม่จริง ย่อมเข้าถึงนรก

○ อธิบาย ○