|
พุทธศาสนสุภาษิต
|
คำแปล
|
| วาจํ ปมุญเจ
กุสลํ นาติเวลํ |
ไม่ควรเปล่งวาจาที่ดี
ให้เกินแก่ควรกาล |
| พทฺธาปิ ตตฺถ
มุจฺจนฺติ ยตฺถ ธีรา ปภาสเร |
คนมีปัญญา แม้มีปัญหา
และ ถูกผูกมัดอยู่ พอพูดในเรื่องใด ก็หลุดได้ในเรื่องนั้น |
| หทยสฺส สทิสี
วาจา |
ว า จ า เ ช่ น เ ดี ย
ว กั บ ใ จ |
| น หิ มุญเจยฺย
ปาปิกํ |
ไม่ควรเปล่งวาจาที่ชั่วเลย |
| อพทฺธา ตตฺถ
พชฺฌนฺติ |
คนพาลที่ยังไม่ถูกผูกมัด
แต่พอพูดในเรื่องใด ก็ถูกผูกมัดตัวในเรื่องนั้น |
| มุตฺวา ตปฺปติ
ปาปิกํ |
คนกล่าววาจาชั่ว ย่อมเดือดร้อน |
| มนุญฺญเมว
ภาเสยฺยํ |
ควรกล่าวแต่วาจา ที่น่าพอใจ |
| ทุฏฺฐสฺส
ผรุสา วาจา |
คนโกรธมีวาจาหยาบ |
| สจฺจํ เว
อมตา วาจา |
คำสัตย์ แลเป็นวาจาที่ไม่ตาย |
| อภูวาที นิรยํ
อุเปติ |
คนพูดไม่จริง ย่อมเข้าถึงนรก |
พุทธศาสนสุภาษิต หมวดที่ 4 "หมวดวาจา"
