|
พุทธศาสนสุภาษิต
|
คำแปล
|
|
อตฺตานํ ทมยนฺติ สุพฺพตา |
ผู้ประพฤติดี
ย่อมฝึกตนอยู่เป็นนิจ |
|
อตฺตา หเว ชิตํ เสยฺโย |
ชนะตนนั่นแหละ
เป็นดี |
|
ลพฺภา ปิยา โอจิตฺเตน ปจฺฉา |
ตระเตรียมตนให้ดีเสียก่อนแล้ว
ต่อไปจะได้สิ่งอันเป็นที่รัก |
|
ยทตฺตครหิ ตทกุพฺพมาโน |
ติตนเองเพราะเหตุใด
ไม่ควรทำเหตุนั้น |
|
สุทฺธิ อสุทฺธิ ปจฺจตฺตํ |
ความบริสุทธิ์และไม่บริสุทธิ์
เป็นของเฉพาะตัว |
|
สทตฺถปสุโต สิยา |
พึงขวนขวายในเป้าหมายของตน
|
|
นาญฺญํ นิสฺสาย ชีเวยฺย |
ไม่พึงอาศัยผู้อื่นยังชีพ
|
|
กลฺยาณํ วต โภ สกฺขิ อตฺตานํ อติมญฺญสิ |
ท่านเอ๋ย
! ท่านก็สามารถทำดีได้ ไยจึงมาดูหมิ่นตัวเองเสีย |
|
สนาถา วิหรถ มา อนาถา |
จงอยู่อย่างมีหลักยึดเหนี่ยวใจ
อย่าเป็นคนไร้ที่พึ่ง |
ปเรสํ หิ โส วชฺชานิ โอปุนาติ ยถาภุสํ
อตฺตโน ปน ฉาเทติ กลึว กิตวา สโฐ |
โทษคนอื่นเที่ยวกระจาย
เหมือนโปรยแกลบ แต่โทษตนปิดไว้ เหมือนพรานนกเจ้าเล่ห์แฝงตัวบังกิ่งไม้
|
พุทธศาสนสุภาษิต หมวดที่ 11 "หมวดตน-การฝึกตน"
